بسم الله الرحمن الرحیم


عن عبیده الحذاء قال: قال ابو جعفر علیه السلام: ان المومن اذا صافح المومن تفرقا عن غیر ذنب.


 خصال باب ا الواحد حدیث 75


باقر علیه السلام فرمود: همانا مومن که با مومن دست می دهد بدون گناهاز هم جدا می شوند.


مصافحه «دوستی آور»، «کدورت زدا» و «محبت آفرین» است. ما علاقه خود و صمیمیت را با دست دادن ابراز می کنیم. بر ع ، اگر با ی کدورت و دشمنی داشته باشیم، از دست دادن با او پرهیز می کنیم.


 به همین دلیل، این دستور مقدس و پر برکت ی، در تحکیم رابطه های دوستی و اخوّت، ثمر بخش است.


شیوه مصافحه:


دست دادن آد دارد وحتی چند بار دست دادن نیز مطلوب است. ابو عبیده نقل می کند: وقتی با باقر علیه السلام همراه می شدیم اول من بر مرکب خویش سوار می شدم و سپس ایشان. سپس حضرت احوالپرسی می کرد و مصافحه می کرد چنانکه گویا قبلا همدیگر را ندیده ایم. هر گاه از مرکب پیاده می شدیم نیز حضرت همانگونه رفتار می د و می فرمودند:« با دست دادن دو مؤمن، گناهانشان همچون برگ درختان فرو می ریزد و نظر لطف الهی با آنان است، تا از هم جدا شوند»


از آداب دیگر مصافحه، فشردن دست، از روی محبّت و علاقه است، اما نه در حدی که سبب رنجش و درد گردد.


جابر بن عبد الله انصاری می گوید من با رسول اکرم دیدار و به حضرت سلام حضرت دست مرا فشار داد وفرمود دست فشردن همچون بوسیدن برادر دینی است. همچنین هنگام مصافحه، طول دادن و دست را زود عقب نکشیدن از آداب دیگر این سنّت ی است.در مصافحه، پاداش ی بیشتر است که دستش را بیشتر نگه دارد. 


(صلی الله علیه و اله) نیز این سنّت نیکو را داشت که چون با ی دست می داد، آن قدر دستِ خود را نگه می داشت، تا طرف مقابل دست خود را سست کند و عقب بکشد.


www.ghalh.parsiblog.com